Eerste exemplaar is binnen

Het voelt écht

Met een zware plof valt er een pakketje door de brievenbus op de mat. Ik schrik me kapot, want ik was geconcentreerd aan het werk aan de eettafel. Ik loop naar de deur en pak het pakketje op, wanneer ik me besef dat dit wel het eerste exemplaar van mijn boek moet zijn! Enthousiast maak ik de verpakking open en haal daar mijn boek uit. Het voelt ineens zo echt! Ik kijk naar de cover en voel me nu voor het eerst een beetje trots op het feit dat ik een boek heb geschreven én dat het is gepubliceerd. Dat is toch eigenlijk wel een prestatie, want ik heb wel 50.000 woorden aan elkaar moeten schrijven tot een logisch verhaal over mijn postpartum depressie. Ik zeg dit vrijwel nooit over mezelf maar bij deze : knap gedaan!

Bijna is het moment daar

Nog maar een paar dagen en dan komt mijn boek officieel uit. Vrijdag gaat er een persbericht uit naar verschillende media en kun je het boek bestellen in de webwinkel van de uitgeverij. Een paar dagen later komt het dan ook op bol.com waardoor het beschikbaar komt voor een nog breder publiek. Ik ben heel benieuwd of het gaat worden opgepikt. Dat zou ik heel leuk vinden maar ook heel spannend. In het middelpunt van de belangstelling staan is namelijk niet mijn lievelingsplek, maar om mijn verhaal te kunnen delen zal ik nu wel moeten. Een goede oefening dus voor mij 🙂

Boekpresentatie op komst

Volgende week dinsdag, op 28 februari, zal er ook een kleine boekpresentatie zijn. Hierbij zal ik het eerste exemplaar aan mijn toenmalige verloskundige overhandigen. Zij is op dit moment zelf hoogzwanger dus zoeken we haar thuis op: in haar yurt op een boerderij tussen de weilanden. Oftewel heerlijk hippie. Verder is het plan om veel taart te eten en foto’s te maken. De outfits voor het hele gezin liggen al klaar om leuke foto’s te kunnen maken 🙂 Toch wel erg leuk om er een speciaal moment van te maken en even te vieren dat het boek er echt is!

Boek verschijnt 24 februari 2023 – snel dus!

Verschijningsdatum bekend

Inmiddels heb ik te horen gekregen wanneer mijn boek verschijnt, en dat is op vrijdag 24 februari 2023. Oftewel: over drie werken al! Ineens gaat het erg snel dus , omdat zowel ik als de uitgeverij vlot zijn met dingen oppakken. Op dit moment worden de cover en het binnenwerk vormgegeven en kan ik alvast verklappen dat er op de cover een foto van regenplassen komt te staan. Ik ben heel benieuwd hoe de cover eruit gaan zien en kan niet wachten tot ik de proefbestanden mag inzien. Deze krijg ik uiterlijk volgende week binnen, dus ik moet nog even geduld hebben 🙂

Promotie in aantocht

Ondertussen zit ik niet stil en ben ik bezig met mijn promotieplan. Dit houdt in dat ik op zoek ben naar allerlei interessante platformen, websites, tijdschriften en organisaties die interesse in mijn boek zouden kunnen hebben. Naar verschillende media, zoals de lokale krant maar ook een tijdschrift en website als Ouders van Nu, zullen persberichten worden gestuurd. Deze lijst ligt nu bij de uitgever en vullen zij verder aan. Daarnaast kijk ik bij wie ik een praatje zou kunnen houden, voor welke website ik een gastblog zou kunnen schrijven en wie ik een persoonlijk bericht, eventueel aangevuld met het persbericht, zou kunnen sturen over mijn boek. Een boekpresentatie moet er ook komen, maar in welke vorm, dat weet ik nog niet.

Bol.com en bibliotheek

Uitgeverij Boekscout plaatst niet standaard elk boek dat ze uitgeven op bol.com. Dit hebben ze wel besloten voor mijn boek, omdat ze het een bijzonder verhaal vinden. Dat vond ik een tof compliment om te krijgen! Daarmee is mijn boek niet alleen via de eigen webshop van Boekscout te koop, maar kunnen mensen deze ook vinden op bol.com als ze bijvoorbeeld zoeken op ‘postnatale depressie’. Het bereik is zo een stuk groter. Verder hebben ze ook besloten om mijn boek aan te melden bij NBD-Biblion. Dit is als het ware de boekenwinkel voor alle bibliotheken in Nederland. Wordt het boek daar in de collectie opgenomen, dan kan elke bibliotheek het boek daar bestellen. De selectie is streng, dus ik hoop dat het lukt om ertussen te komen. Dat zou heel mooi zijn.

10 helpende gedachten om een postpartum depressie door te komen

Een helpende gedachte wordt ook wel een groene of positieve gedachte genoemd. Het is een zinnetje dat je voor jezelf kunt herhalen als je merkt dat je hoofd vol raakt met negatieve gedachten. Naast de negatieve gedachtenpaadjes, vorm je daar nu een positief paadje naast. Deze herhaal je dan voor jezelf, met als doel dat je deze steeds makkelijker erbij kunt halen en beetje bij beetje gaat geloven. Het vergt doorzettingsvermogen als je kritische stem sterk is (zoals bij mij), maar kan je uiteindelijk wel helpen.

Onderstaande helpende gedachten hebben mij geholpen ten tijde van mijn postpartum depressie. Nog steeds vind ik het moelijk om deze helemaal te geloven, maar alle kleine beetjes helpen! Welke zet jij wel eens in?

  • De liefde die ik als moeder geef is onvervangbaar.
  • Ik hoef het niet alleen te doen.
  • Ik ben het waard om hulp te ontvangen.
  • Het is niet mijn schuld dat ik een depressie heb.
  • Ik ben een goede moeder.
  • Deze depressie gaat ook weer voorbij.
  • Ik doe alles wat ik op dit moment kan om er voor mijn kind te zijn.
  • Ik ben niet depressief, maar ik heb een depressie.
  • Ik ben het waard om ruimte in te nemen en voor mezelf te zorgen.
  • Iedere moeder is (wel eens) blij als haar baby (eindelijk) slaapt.

5 dingen die ik leerde door mijn postpartum depressie

Het krijgen van een postpartum depressie vond ik heftig. Het herstel ging langzaam en was niet makkelijk. Ondanks dat heb ik er ook veel van opgestoken, want dat dit valt onder levenservaring kun je wel zeggen. Op een aantal vlakken ging er bij wel een lampje branden. Hieronder lees je vijf dingen die ik van het hebben van een postpartum depressie heb geleerd.

1. Praten over je gevoelens

Praten over wat ik van binnen voel heb ik nooit geleerd, tot ik mijn man leerde kennen. Vanaf toen ging het stapje voor stapje beter, maar ik maakte pas een echte sprong toen ik mijn postpartum depressie kreeg. Het is echt waar dat pas als je diep wegzakt, je ook de grootste vooruitgang kun maken. Je wordt voor een deel gedwongen om andere keuzes te maken dan je gewend bent. Zo besloot ik vanaf het begin open over mijn postpartum depressie te zijn, om het voor ons allemaal simpeler te maken. Niet erover kunnen praten maakt dat er continu een olifant in de kamer staat, want somber voel je je toch wel. Dat is heel vermoeiend en de gedachte daaraan alleen al maakte de keuze voor mij makkelijker.

Inmiddels heb ik geleerd dat praten over je gevoelends heel belangrijk is om mentaal gezond te blijven. Het is ook een goede manier om meer over jezelf te leren in het contact met anderen. Op de korte termijn is dat spannend, want je zult je kwetsbaar op moeten stellen. Op de lange termijn levert het echter veel op, waardoor het de moeite waard is. ‘Daring greatly’ zoals Brené Brown het in haar gelijknamige boek benoemd. En laat je je daar nu uiteindelijk gelukkiger door voelen.

2. Het meer waarderen van kleine dingen

Een mooie zonnestraal die door het raam naar binnen valt, de regen die op de bladeren van een boom valt: het zijn mooie momenten die ik voor mijn postpartum depressie al wel kon zien, maar waar ik nu nog meer waardering voor heb gekregen. Juist omdat het me een flinke periode niet lukte om te genieten van kleine dingen, lijkt alles nu meer geur en kleur te hebben. Ik besef me beter dat dit vermogen tot genieten een waardevolle eigenschap is die niet vanzelfsprekend is. In het bijzonder geniet ik inmiddels weer intens van mijn beide kinderen. Ik vind het zo mooi om ze samen te zien spelen. Ik probeer zoveel mogelijk te genieten in het momen, van het moment, met al mijn zintuigen open.

3. Iedereen kan een depressie krijgen

Toen ik hoorde dat ze me wilden opnemen in het ziekenhuis was mijn eerste gedachte: ‘Ik ben gek geworden’. Ging het echt zo slecht met mij? Ja. Ben je gek als je een depressie krijgt en in opname moet? Nee. Laat me maar meteen duidelijk zijn: iedere mama (of papa!) kan een postpartum depressie krijgen. Op de Moeder-Baby Unit heb ik gezien dat het allerlei soorten moeders kan overkomen, of je nu arm of rijk bent of dat je je eerste of vierde kindje is. Daar kun je niets aan doen, het is zeker niet jouw schuld. In het begin van mijn opname zei ik dat ik het gevoel had dat ik faalde en beter mijn best had moeten doen om niet ziek te worden. Daarop kreeg ik van de verpleegkudigen steevast te horen: ‘Het ligt niet aan jou, depressie is een ziekte die je overkomt’. Het feit dat iemand van het ziekenhuis dat zei maakte voor mij veel uit. Dankzij veel herhaling van hun kant lukte het me om dit te gaan geloven.

4. Moederliefde is ijzersterk

Natuurlijk was ik al moeder van mijn lieve dochter toen ik van mijn zoontje beviel, dus moederliefde zat er bij mij al goed in. Ook bij mijn zoontje voelde ik die liefde vanaf het begin, waarna de liefde bleef groeien. Mijn postpartum depressie gooide echter een dikke , zwarte deken over die liefde heen, waardoor ik er niet goed bij kon komen. Hierdoor kon ik niet van mijn zoontje genieten en was naar hem lachen zo goed als onmogelijk. Ondanks mijn enorme somberheid, wist ik zeker dat ik van hem hield. Daar heb ik geen moment aan getwijfeld. Dit laat voor mij duidelijk zien dat moederliefde ijzersterk is en de hoogste golven kan overwinnen.

5. Goede mentale hulp bestaat

Over de geestelijke gezondheidszorg valt veel te zeggen en doorgaans is dat niet positief. Er zijn lange wachtlijsten waardoor het lang duurt voordat iemand de benodigde hulp krijgt, waarin diegene zich staande moet weten te houden onder zware omstandigheden. Eenmaal aan de beurt moet de therapie maar net bij je passen en is het hopen op een klik met de therapeuten. Ik heb het ‘geluk’ gehad dat ik een crisismoment meemaakt én moeder was van een pasgeboren baby. Ik maakte me zorgen over de hechting en daarin was ik niet alleen. Ik herkende het gevoel van twee eerdere depressies, waardoor ik meteen kon aangeven dat het niet goed met me ging. Iedereen die ik sprak nam mijn gevoelens serieus, waardoor ik me echt gehoord en geholpen voelde. Dus, in mijn ervaring: goede geestelijke gezondheidszorg, die ook nog eens snel wordt gegeven, bestaat in Nederland.

Kraamfeest in de regen

Uitgever gevonden!

Ik heb een uitgever gevonden voor mijn boek ‘Kraamfeest in de regen’! Het was het wachten waard, maar uitgeverij Boekscout wil mijn boek graag uitgeven. Ik ben blij dat het is gelukt en ik kijk ernaar uit dat mijn boek binnenkort de wereld in gaat. Voor mij is het het belangrijkste dat het boek er nu echt gaat komen en bijvoorbeeld te vinden is op bol.com, zodat zoveel mogelijk mensen die met een postpartum depressie te maken hebben dit boek kunnen vinden. Op die manier hoop ik velen herkenning en steun te kunnen geven. Dat hoe zwaar het ook is, herstel mogelijk is. Dat je echt meer van je kindje kunt genieten dan wanneer je op een zwarte wolk zit. En dat je niet de enige bent die hiermee te maken krijgt.

Traditionele vs. moderne uitgevers

Boekscout is geen traditionele uitgeverij, wat grofweg inhoudt dat ze werken met het concept printing-on-demand. Dit bekent dat ze geen enorme voorraad gedrukte boeken hebben liggen die daarna verkocht moéten worden om financieel quitte te spelen. In plaats daarvan ‘printen’ zij het boek op professionele wijze zodra er een bestelling is gedaan. Het grote voordeel daarvan is dat de financiële risico’s klein zijn en er bij de uitgeverij meer ruimte is om niet alleen bestsellers in het repetoire op te nemen. Het is ook duurzamer om geen voorraad papieren boeken te hebben liggen die moeten worden weggegooid als ze niet worden verkocht. Daar kan ik mij wel in vinden.

Wanneer komt het boek uit?

Wanneer het boek precies uitkomt is nog niet bekend, maar dat kan snel gaan vanaf nu. Het manuscript is definitief goedgekeurd en op dit moment werken we aan de vormgeving van de cover en het binnenwerk. Ik vind het nog best lastig om een goede foto voor de cover te kiezen die de lading het beste dekt, maar daar gaan we zeker uit komen. Kijk jij er net als ik naar uit om het boek ‘Kraamfeest in de regen’ in je handen te hebben? Meld je dan hier aan om éénmalig een promotiemail te krijgen zodra het boek beschikbaar is om te bestellen! Geen zorgen, dit verplicht je tot niets. Hiermee geef je alleen je interesse aan 🙂

Postpartum depressie test

Anders dan anders

Wie weet voel je je helemaal niet jezelf nu de baby er is, ben je snel geïrriteerd of heb je veel negatieve gedachten. Het is moeilijk om bij jezelf na te gaan wat nu hoort bij het prille ouderschap en wat anders is dan anders, zoals bij een postpartum (of postnatale) depressie. Want wanneer heb je dit? Het is in elk geval belangrijk dat je jouw gevoelens serieus neemt en ze verder gaat onderzoeken.

Testen om te weten

Wanneer je vermoedt dat jij of iemand in jouw omgeving een postpartum depressie heeft, kun je natuurlijk een lijst van de symptomen bekijken. Maar je kunt ook een zelftest doen. Het geeft altijd een fijn gevoel als je ergens een test voor kunt maken, die je dan een antwoord op een bepaalde vraag geeft. Dat je door de antwoorden op de test in te vullen in een keer weet waar je aan toe bent. Zo ook als het gaat om of je nu wel of niet een postpartum depressie hebt. Vergeet alleen niet dat er geen simpele test op internet bestaat die je een diagnose kan geven, dat moet echt door een arts gebeuren. Wel kan een zelftest je een indicatie geven of er sprake kan zijn van een postpartum depressie.

Zelftest van Mentaal Beter

Er bestaan veel zelftests om te zien of je een depressie hebt, maar een postpartum depressie roept vaak toch hele specifieke gevoelens en gedachten op, meestal omtrent het ouderschap. Een voorbeeld van een zelftest gericht op een postpartum depressie is deze test van Mentaal Beter. Deze geeft na het invullen een indicatie van de zwaarte van jouw klachten. De eerste vraag gaat over of je er bij jou al eerder een psychische stoornis is vastgesteld. Indien dit het geval is, krijg je de waarschuwing dat de uitslag van de test dan niet betrouwbaar is omdat je dan niet weet welke symptomen horen bij de depressie of bij de andere stoornis. Raadpleeg dan jouw huisarts. Daarna beantwoord je 17 vragen, waarna je de testuitslag krijgt.

Doe de test: toen vs. nu

Het lijkt me interessant om te kijken wat mijn uitslag is als ik deze invul op basis van mijn klachten toen ik midden in mijn postpartum depressie zat en hoe ik mij nu voel. Vul ik de antwoorden in die ik destijds gegeven zou hebben, dan krijg ik als uitslag ‘mogelijke aanwezigheid van een postnatale depressie’. Hiervoor moest ik vragen als ‘heb je het idee dat je geen goede moeder bent?’ en ‘heb je het idee dat je kindje beter af zou zijn zonder jou?’ met vaak (elke dag) beantwoorden. Nu ben ik uit de depressie en als ik dan dezelfde test doe, kom ik inderdaad uit op ‘de aanwezigheid van een postnatale depressie is zeer klein’. Wel wordt er bij beide uitkomsten het advies gegeven om naar de huisarts te gaan, als je merkt dat je last hebt van jouw klachten. Het is in elk geval fijn dat het weer beter met me gaat en ik ben hersteld van mijn postpartum depressie. En dat er een zelftest is die je kunt doen om wijs te worden of je wel of niet een postpartum depressie hebt.

De band met mijn zoontje

Schuldig voelen

Noah speelt in de box met een zachte rammelaar, hij zit er lekker op te kauwen. Het gerinkel rolt door de witte kamer. Ik wil hem oppakken om hem te voeden, wanneer hij mij stralend tegemoet lacht. Ik kan er alleen een flauwe glimlach uit persen, die totaal niet overeenkomt met hoe somber me ik aan de binnenkant voel. Direct komen er allerlei gevoelens en gedachten naar boven. Ik voel me schuldig dat ik hem niet de fijne interactie kan geven die hij nodig heeft. Ik denk dat ik een slechte moeder voor hem ben. Snel pak ik hem op en begin ik borstvoeding te geven, ondertussen rolt de eerste traan al over mijn wang.

Bang voor niet goede hechting

Dit is hoe de postpartum depressie ruim anderhalf jaar geleden bij mij voelde. Noah was drie maanden oud en de depressie was net begonnen. Diep van binnen wist ik dat ik van mijn zoontje hield, maar dat gevoel lag onder een dikke, zwarte deken waar ik niet bij kon. Ik deed mijn best om voor hem te zorgen en hem te geven wat hij nodig had, alleen was dat al snel een te grote uitdaging voor mij. Ik was het allerbangst voor het niet goed hechten van mijn baby. Als ik niet naar Noah kon terug lachen, wat zal dat dan met hem doen? Is onze band dan meteen al verstoord en zo ja, komt het dan nog goed? Ik maakte me daar dus behoorlijk zorgen over, wat mij weer erg onzeker maakte over het moederschap.

Contact blijven maken

Gelukkig was er veel aandacht voor de hechting tussen moeder en kind op de Moeder-Baby Unit (MBU) in het ziekenhuis. Ik kreeg veel hulp met de verzorging en de verpleegkundigen konden me altijd weer rustig krijgen door me gerust te stellen dat het de goede kant op ging. Noah had mij niet opgegeven en bleef maar proberen om contact met mij te maken, waar ik hem toen al zo dankbaar voor was. We observeerden regelmatig elkaars babies om zo hun lichaamstaal goed te leren lezen en we bespraken uitgebreid elkaars zorgen en gedachten over het moederschap.

Filmen op de MBU

Af en toe werden we gefilmd terwijl we bijvoorbeeld onze baby in bad deden of een fruithapje gaven. Het is goud waard om naar jezelf te kijken op video en objectief (proberen) te kijken naar wat je doet als moeder en wat dat betekent voor hoe de baby zich voelt. Het gaat echt om het lezen van signalen van de moeder en het kind in hun interactie. Ik vond het moeilijk om te geloven, maar ik probeerde eraan vast te houden dat als zulke ervaren mensen zeiden dat het goed ging, dat dat ook zo was.

Nog meer filmen

Eenmaal uit het ziekenhuis kreeg ik nazorg, waarbij er een expert op het gebied van hechting wekelijks met mij en Noah mee keek. We filmden ook weer het spel tussen mij en Noah. Wanneer ik de filmpjes samen met haar terug keek, voelde het bijna alsof ik naar een andere moeder aan het kijken was. Ik kon niet geloven dat ik die rustige, liefdevolle moeder was die met Noah bezig was. Langzaam begon het een beetje in te zinken, toen ik dit steeds weer opnieuw terug zag. Opnieuw hielp het mij dat iemand die er verstand van had zei dat de hechting goed was, daardoor kon ik het uiteindelijk toch een beetje gaan geloven.

Nu een goede band

Nu hebben Noah en ik een goede band: hij komt naar me toe als hij is gevallen, laat mij trots zien dat de lamp aan staat of daagt me uit om achter hem aan te rennen. Hij lacht naar me en ik kan voluit terug lachen, dat is zo waardevol. Nog steeds twijfel ik regelmatig of ik het wel goed genoeg doe voor Noah. Als ik dan kijk naar wat een vrolijk, lief, energiek en onderzoekend kindje het nu is, dan zie ik gelukkig alleen maar positieve signalen. Het zit goed tussen ons.

Wat is een postpartum depressie?

Een postpartum depressie (ook wel postnatale depressie genoemd) is een serieuze ziekte die ontstaat vlak na de bevalling. Je voelt je somber en haalt weinig plezier uit het omgaan met je baby. Misschien voel je je schuldig dat je geen goede moeder kunt zijn op dit moment, ben je prikkelbaar, huil je snel, slaap je slecht of kun je je niet goed concentreren. Wie weet kruip je het liefste nu meteen in bed om er de rest van de dag niet meer uit te komen. Herken je (een deel van) deze symptomen van een postpartum depressie? Of twijfel je? Dan is het sowieso een goed idee om met iemand te gaan praten, zoals je partner, een goede vriendin of de huisarts. Zij kunnen je dan verder helpen om je je weer beter te gaan voelen.

Bij mezelf herkende ik de symptomen snel, omdat ik al eerder een depressie heb gehad. Het overheersende zwarte gevoel in mijn borstkas liet al mijn alarmbellen afgaan, waardoor ik meteen actie kon ondernemen. Ik was zo bang dat mijn depressieve gevoelens een negatief effect op mijn pasgeboren zoontje zouden hebben, dat ik heel gemotiveerd was om alle hulp aan te nemen die mij werd aangeboden. Dit heeft er denk ik aan bijgedragen dat ik vroeg, toen mijn zoontje twee maanden oud was, werd geholpen. Neem dus je eigen gevoelens serieus en onderneem actie als je voelt dat het niet goed met je gaat.

Wereldwijd heeft 18% van de nieuwe moeders in meer of mindere mare last van depressieve gevoelens1. Je bent dus zeker niet de enige! Het hielp mij om dit te weten zodat ik me minder alleen voelde met deze ingewikkelde en tegenstrijdige gevoelens van blijdschap om een verse baby en intense somberheid. Het lastige is alleen dat je vaak weinig tot niets hoort over postpartum depressie in je eigen omgeving. Dit terwijl het wel vaak voor zou moeten komen. Om je minder eenzaam te voelen is het dus cruciaal om hier open over te zijn. Dit mag ook zeker in hele kleine stapjes als het moeilijk voor je is, want alle beetjes helpen jezelf én een ander vooruit.

  1. Shorey, S., Chee, C.Y.I., Ng, E.D., Chan, Y.H., San Tam, W.W. and Chong, Y.S., 2018. Prevalence and incidence of postpartum depression among healthy mothers: a systematic review and meta-analysis. Journal of psychiatric research, 104, pp.235-248.

Tijd voor een blog, seriously

Met een serieuze website is het ook tijd voor een serieus blog. Nou ja, niet altijd zo serieus als in zwaar, maar wel een blog waar ik regelmatig ga posten. Waarover? Over alles wat met een postpartum depressie te maken heeft, maar ook kun je volgen hoe het met mij en de nasleep gaat. Want hoewel ik kan zeggen dat ik inmiddels ver hersteld ben van mijn depressie, mijn concentratie en belastbaarheid laten nogal te wensen over. Maar daarover later meer.

Wat voor blogs kan je verwachten? Je zou een review kunnen lezen over een interessant boek of documentaire/film. Of een gerelateerd wetenschappelijk artikel dat ik heb gelezen en dat ik ‘vertaal’ naar een begrijpelijk verhaal. Wie weet komen er verhalen van andere mama’s op die dit ook hebben meegemaakt, en af en toe een papa.