Het krijgen van een postpartum depressie vond ik heftig. Het herstel ging langzaam en was niet makkelijk. Ondanks dat heb ik er ook veel van opgestoken, want dat dit valt onder levenservaring kun je wel zeggen. Op een aantal vlakken ging er bij wel een lampje branden. Hieronder lees je vijf dingen die ik van het hebben van een postpartum depressie heb geleerd.
1. Praten over je gevoelens
Praten over wat ik van binnen voel heb ik nooit geleerd, tot ik mijn man leerde kennen. Vanaf toen ging het stapje voor stapje beter, maar ik maakte pas een echte sprong toen ik mijn postpartum depressie kreeg. Het is echt waar dat pas als je diep wegzakt, je ook de grootste vooruitgang kun maken. Je wordt voor een deel gedwongen om andere keuzes te maken dan je gewend bent. Zo besloot ik vanaf het begin open over mijn postpartum depressie te zijn, om het voor ons allemaal simpeler te maken. Niet erover kunnen praten maakt dat er continu een olifant in de kamer staat, want somber voel je je toch wel. Dat is heel vermoeiend en de gedachte daaraan alleen al maakte de keuze voor mij makkelijker.
Inmiddels heb ik geleerd dat praten over je gevoelends heel belangrijk is om mentaal gezond te blijven. Het is ook een goede manier om meer over jezelf te leren in het contact met anderen. Op de korte termijn is dat spannend, want je zult je kwetsbaar op moeten stellen. Op de lange termijn levert het echter veel op, waardoor het de moeite waard is. ‘Daring greatly’ zoals Brené Brown het in haar gelijknamige boek benoemd. En laat je je daar nu uiteindelijk gelukkiger door voelen.
2. Het meer waarderen van kleine dingen
Een mooie zonnestraal die door het raam naar binnen valt, de regen die op de bladeren van een boom valt: het zijn mooie momenten die ik voor mijn postpartum depressie al wel kon zien, maar waar ik nu nog meer waardering voor heb gekregen. Juist omdat het me een flinke periode niet lukte om te genieten van kleine dingen, lijkt alles nu meer geur en kleur te hebben. Ik besef me beter dat dit vermogen tot genieten een waardevolle eigenschap is die niet vanzelfsprekend is. In het bijzonder geniet ik inmiddels weer intens van mijn beide kinderen. Ik vind het zo mooi om ze samen te zien spelen. Ik probeer zoveel mogelijk te genieten in het momen, van het moment, met al mijn zintuigen open.
3. Iedereen kan een depressie krijgen
Toen ik hoorde dat ze me wilden opnemen in het ziekenhuis was mijn eerste gedachte: ‘Ik ben gek geworden’. Ging het echt zo slecht met mij? Ja. Ben je gek als je een depressie krijgt en in opname moet? Nee. Laat me maar meteen duidelijk zijn: iedere mama (of papa!) kan een postpartum depressie krijgen. Op de Moeder-Baby Unit heb ik gezien dat het allerlei soorten moeders kan overkomen, of je nu arm of rijk bent of dat je je eerste of vierde kindje is. Daar kun je niets aan doen, het is zeker niet jouw schuld. In het begin van mijn opname zei ik dat ik het gevoel had dat ik faalde en beter mijn best had moeten doen om niet ziek te worden. Daarop kreeg ik van de verpleegkudigen steevast te horen: ‘Het ligt niet aan jou, depressie is een ziekte die je overkomt’. Het feit dat iemand van het ziekenhuis dat zei maakte voor mij veel uit. Dankzij veel herhaling van hun kant lukte het me om dit te gaan geloven.
4. Moederliefde is ijzersterk
Natuurlijk was ik al moeder van mijn lieve dochter toen ik van mijn zoontje beviel, dus moederliefde zat er bij mij al goed in. Ook bij mijn zoontje voelde ik die liefde vanaf het begin, waarna de liefde bleef groeien. Mijn postpartum depressie gooide echter een dikke , zwarte deken over die liefde heen, waardoor ik er niet goed bij kon komen. Hierdoor kon ik niet van mijn zoontje genieten en was naar hem lachen zo goed als onmogelijk. Ondanks mijn enorme somberheid, wist ik zeker dat ik van hem hield. Daar heb ik geen moment aan getwijfeld. Dit laat voor mij duidelijk zien dat moederliefde ijzersterk is en de hoogste golven kan overwinnen.
5. Goede mentale hulp bestaat
Over de geestelijke gezondheidszorg valt veel te zeggen en doorgaans is dat niet positief. Er zijn lange wachtlijsten waardoor het lang duurt voordat iemand de benodigde hulp krijgt, waarin diegene zich staande moet weten te houden onder zware omstandigheden. Eenmaal aan de beurt moet de therapie maar net bij je passen en is het hopen op een klik met de therapeuten. Ik heb het ‘geluk’ gehad dat ik een crisismoment meemaakt én moeder was van een pasgeboren baby. Ik maakte me zorgen over de hechting en daarin was ik niet alleen. Ik herkende het gevoel van twee eerdere depressies, waardoor ik meteen kon aangeven dat het niet goed met me ging. Iedereen die ik sprak nam mijn gevoelens serieus, waardoor ik me echt gehoord en geholpen voelde. Dus, in mijn ervaring: goede geestelijke gezondheidszorg, die ook nog eens snel wordt gegeven, bestaat in Nederland.
Emily van Loon 