De band met mijn zoontje

Schuldig voelen

Noah speelt in de box met een zachte rammelaar, hij zit er lekker op te kauwen. Het gerinkel rolt door de witte kamer. Ik wil hem oppakken om hem te voeden, wanneer hij mij stralend tegemoet lacht. Ik kan er alleen een flauwe glimlach uit persen, die totaal niet overeenkomt met hoe somber me ik aan de binnenkant voel. Direct komen er allerlei gevoelens en gedachten naar boven. Ik voel me schuldig dat ik hem niet de fijne interactie kan geven die hij nodig heeft. Ik denk dat ik een slechte moeder voor hem ben. Snel pak ik hem op en begin ik borstvoeding te geven, ondertussen rolt de eerste traan al over mijn wang.

Bang voor niet goede hechting

Dit is hoe de postpartum depressie ruim anderhalf jaar geleden bij mij voelde. Noah was drie maanden oud en de depressie was net begonnen. Diep van binnen wist ik dat ik van mijn zoontje hield, maar dat gevoel lag onder een dikke, zwarte deken waar ik niet bij kon. Ik deed mijn best om voor hem te zorgen en hem te geven wat hij nodig had, alleen was dat al snel een te grote uitdaging voor mij. Ik was het allerbangst voor het niet goed hechten van mijn baby. Als ik niet naar Noah kon terug lachen, wat zal dat dan met hem doen? Is onze band dan meteen al verstoord en zo ja, komt het dan nog goed? Ik maakte me daar dus behoorlijk zorgen over, wat mij weer erg onzeker maakte over het moederschap.

Contact blijven maken

Gelukkig was er veel aandacht voor de hechting tussen moeder en kind op de Moeder-Baby Unit (MBU) in het ziekenhuis. Ik kreeg veel hulp met de verzorging en de verpleegkundigen konden me altijd weer rustig krijgen door me gerust te stellen dat het de goede kant op ging. Noah had mij niet opgegeven en bleef maar proberen om contact met mij te maken, waar ik hem toen al zo dankbaar voor was. We observeerden regelmatig elkaars babies om zo hun lichaamstaal goed te leren lezen en we bespraken uitgebreid elkaars zorgen en gedachten over het moederschap.

Filmen op de MBU

Af en toe werden we gefilmd terwijl we bijvoorbeeld onze baby in bad deden of een fruithapje gaven. Het is goud waard om naar jezelf te kijken op video en objectief (proberen) te kijken naar wat je doet als moeder en wat dat betekent voor hoe de baby zich voelt. Het gaat echt om het lezen van signalen van de moeder en het kind in hun interactie. Ik vond het moeilijk om te geloven, maar ik probeerde eraan vast te houden dat als zulke ervaren mensen zeiden dat het goed ging, dat dat ook zo was.

Nog meer filmen

Eenmaal uit het ziekenhuis kreeg ik nazorg, waarbij er een expert op het gebied van hechting wekelijks met mij en Noah mee keek. We filmden ook weer het spel tussen mij en Noah. Wanneer ik de filmpjes samen met haar terug keek, voelde het bijna alsof ik naar een andere moeder aan het kijken was. Ik kon niet geloven dat ik die rustige, liefdevolle moeder was die met Noah bezig was. Langzaam begon het een beetje in te zinken, toen ik dit steeds weer opnieuw terug zag. Opnieuw hielp het mij dat iemand die er verstand van had zei dat de hechting goed was, daardoor kon ik het uiteindelijk toch een beetje gaan geloven.

Nu een goede band

Nu hebben Noah en ik een goede band: hij komt naar me toe als hij is gevallen, laat mij trots zien dat de lamp aan staat of daagt me uit om achter hem aan te rennen. Hij lacht naar me en ik kan voluit terug lachen, dat is zo waardevol. Nog steeds twijfel ik regelmatig of ik het wel goed genoeg doe voor Noah. Als ik dan kijk naar wat een vrolijk, lief, energiek en onderzoekend kindje het nu is, dan zie ik gelukkig alleen maar positieve signalen. Het zit goed tussen ons.